Alweer een zomer voorbij. Wat hebben we weer genoten, van mooie zeildagen, bezoek aan de Dhiaponti eilanden, verkoelende zwemrondjes (in geheime baaien), dolfijnen, verjaardagen, zonsondergangen, gezelligheid, nieuwe vriendschappen, lekker eten in taverna's, borrelen tot diep in de nacht aan boord of aan de wal, dansen in Mongonissi, BBQ's op het strand, ochtendwandelingen in de natuur, groepsmaaltijden, overnachtingen in baaien, kookkunsten, vlaggenspel, gezinsflottieljes, yoga op het strand, diepgaande gesprekken en ook een boel lol. Al meer dan 20 jaar   flottieljes vanaf Corfu, geweldig en dankbaar werk.

 

Na 10 jaar onze agent geweest te zijn eindigt de samenwerking met Tip Top Sailing. Vanaf nu gaan we weer zelf de boekingen verzorgen. Iedereen die altijd al graag direct bij ISA had willen boeken is welkom. Meld je hier aan en je komt op onze mailinglijst. Binnenkort is het programma voor 2012 en de nieuwe prijslijst klaar. Wij blijven op onze eigen vertrouwde manier vanuit Gouvia marina flottielje varen en hopen iedereen die bij ons de zeilvakantie van zijn leven heeft genoten nog vaak terug te zien.

Tot volgend jaar,

Peter, Marjan, Janna en Emmi

In '98 begon ik aan een nieuw Ionisch avontuur. De restauratie van een traditionele Griekse houten kaiki. We kochten een oude boot die ooit van Jani's vader was geweest, om die helemaal op te knappen en geschikt te maken voor dagtochten met toeristen.

 

 

 

Na een spannende tocht over kronkelige binnenweggetjes kwam het schip aan bij de werf. Het grote werk kon beginnen.  

 

 

 

Het oude dek werd eraf gesloopt.  

 

 

 

Daarna volgde een grondige schoonmaak, door branden, krabben en vegen van de spanten. Alle hoekjes en gaatjes werden cm voor cm afgewerkt om daarna in de   zelfgemengde menie (met veel   extra lijnolie) gezet te worden.

 

 

 

Spanten die kleine mankementen hadden werden verstevigd, en er werden extra verstevigingen aangebracht bij voor- en achtersteven. Jani had eigenlijk scheepsbouwer willen worden, en was van kleine jongen af aan altijd al op scheepswerven te vinden waar hij de kunst van het botenbouwen goed heeft afgekeken. Geboren en getogen op zee met kleine houten bootjes onder alle weersomstandigheden kent hij het belang van een goed geconstrueerde boot. Verder is hij ook nog eens een perfectionist, en werden kosten nog moeite gespaard dit schip grondig te restaureren.  

 

We besloten het nieuwe dek hoger te brengen dan het oorspronkelijke dek. Hiervoor moesten alle spanten verlengd worden. Spant voor spant werd precies op maat gemaakt met het timmermansoog van Jani.

 

 

 

Daarna werden er op ingenieuze wijze gaten geboord in de bestaande spanten om de verlenging met roestvrijstalen bouten te bevestigen. Omdat de boormachine hier niet tussen paste gebruikten we een haakse slijper met steeds een langere boor. Soms moesten we wel 3x van boor verwisselen voordat het gat klaar was. Al met al tijdrovende klusjes.

 

 

 

Om het verband in de romp te houden werden al snel de belangrijkste dekbalken gezet. Hiervoor gebruikten we plaatselijk cipres hout. Voor de spanten gebruikten we eucalyptus. Van mijn buurman had ik een hele boom gekregen, die al 10 jaar omgezaagd op zijn land lag. We moesten wel zelf voor vervoer zorgen. Met een bulldozer en vrachtwagen kregen we de enorme stukken hout naar de zagerij waar ze tot plakken van verschillende afmetingen gezaagd werden. Uiteindelijk hebben we deze in 2 boten verwerkt. De Agios Spiridon, en later de nieuwe vissersboot.

 

 

 

 

Inmiddels was het voorjaar geworden en kon de plastic tent die we in de winter gemaakt hadden opzij geschoven worden. 's Nachts ging die nog wel dicht voor de dauw, maar overdag was het een heerlijke temperatuur om te werken.

   

 

We begonnen de nieuwe huidplanken rondom te maken. Mijn favoriete klus. Het meten van de vorm van de oude plank zodat de nieuwe naadloos aansluit. Elke keer weer spannend, en elke keer weer zo'n voldoening als je de plank wanneer die gebogen wordt langzaam precies op z'n plek ziet komen.

   

   

 

Ook het opmeten van de takkado (gangboord) was een zorgvuldig klusje. Deze moest buitenom precies om de spanten heen passen, waarna het uitstekende stuk netjes werd afgeschaafd tot stootrand. Een andere manier om deze te maken is een verse cipres in de lengte doormidden zagen en buiten om de spanten heenbuigen. Tussen de spanten in kan je het dan opvullen met blokjes hout. Deze manier was Jani echter te min, dus we namen de uitdaging aan... Bij de visserboot hebben we de takkado nog beter gemaakt. Door een nog bredere plank te gebruiken waar de gaten voor de spanten in uitgebeiteld werden, precies onder de goede hoek. Vooral voor en achter waar de spanten naar buiten buigen was het lastig dit eroverheen te krijgen. Maar na wat gepuzzel lukte het en sloot alles keurig om de spanten heen aan.

 

 

 

Inmiddels was het zomer, en loeiheet. Vaak werkten we 's avonds en 's nachts en in de vroege ochtenden. Zonder oude stukken zeildoek voor de schaduw en ons lampensnoer zou het werk stilgelegen hebben. Inmiddels lag het dek erop. Het makkelijkste klusje van alles.

 

 

 

 

 

Intussen zijn we verhuisd naar een andere werf, en is ook het potdeksel klaar. Hiervoor gebruikten we verschillende houtsoorten, voornamelijk eik en irocco. In eerste instantie werd het flink in de olie gezet. Later zijn we gaan lakken.

 

 

 

Nu waren we klaar voor de volgende grote klus, de nieuwe kiel. Een gedeelte van de bodem en de oude kiel werden eruit gesloopt.  

 

 

 

Het hout voor de nieuwe kiel hadden we al klaar liggen, de langste en breedste stukken van de eukalyptus boom hadden we daarvoor gereserveerd.  

 

 

 

Om wat meer op te schieten, en wat meer 'officiële' kennis en mankracht in huis te hebben vroegen we scheepsbouwer Kiriako om te komen helpen met deze klus. Heel precies werd weer opgemeten waar uitsparingen voor de spanten moesten komen. Deze werden netjes uitgebeiteld.

 

Daarna met takel en krikken het gevaarte op z'n plaats brengen.  

 

 

 

Zou het passen?

 

   

 

 

 

Binnen in de boot komt boven de kiel de 'sofra karina'. Alles met dikke roestvrijstalen bouten stevig tegen elkaar vastgezet. Daarna de motorsteunen, ook keurig pas gemaakt. En dan mag de motor erin. De oude motor (Perkins, 80 pk) uit Jani's vissersboot heeft een volledige service gekregen en is weer als nieuw.

 

 

 

Langzamerhand komt er schot in. We zijn nu een jaar bezig en beginnen aan de afwerking.  

 

 

 

 

Vriendin Lisa maakt mooi houtsnijwerk

 

 

 

En dan het stuurhuis nog.  

 

 

 

En de railing,

 

 

 

het roer, met stuurkabels doorgetrokken naar het nieuwe stuurwiel.

 

 

 

Na nog een hele winter klussen om het schip echt een schip te maken, van mast tot toilet, slangen en bedradingen is het dan eindelijk zover.

Op 21 april (mijn verjaardag) 2000 gaat de nieuwe boot te water.  

 

 

 

Letterlijk bloed, zweet en tranen heeft het gekost, maar met een ijzeren doorzettingsvermogen is het volbracht.

 

 

 

De weken voor de Kerstvakantie was ik druk met de visserij. In deze tijd van het jaar kunnen we moeilijk aas krijgen voor de lijnen met grote haken, en is het net de periode dat de tsipoura langs onze wateren trekt. Deze wordt gevangen met de kleinste haakjes met verse kalamari als aas. Zeer bewerkelijk. De middag van te voren zijn we uren bezig het aas in kleine stukjes te snijden en op de haakjes te peuteren.

En dan maar hopen dat het zonnetje schijnt, want met koude vingers is het geen doen.

 

 

 

's Ochtends om 3 uur gaat de wekker en na een bakkie koffie varen we uit. Het is belangrijk dat de lijnen uigegooid worden voor het licht wordt.

 

 

 

Daarna wachten we een uurtje en zien de zon opkomen

 

 

 

Als we geluk hebben is het mooi weer, maar de afgelopen weken hadden we vaak storm, regen en kou.

 

 

 

Maar ook goede vangsten, en dat maakt dan weer veel goed.

   

 

 

 

En wat is er lekkerder dan zelfgevangen visjes op de bbq.  

Net als vorig jaar zijn Werner, Eva en hun kinderen met de auto (camper) naar Corfu gereisd om 2 weken te komen zeilen met de gezinsflottielje.

 

Dit jaar kwamen ze een weekje eerder en hebben het Zagoria gebied en Gliki bezocht.

 

Het Zagoria gebied ligt op ongeveer 2 uur rijden vanaf Igoumenitsa richting Ioaninna (Ipiros). Voor ons een favoriete bestemming voor een weekendje wandelen. Het is er prachtig. Traditionele bergdorpjes, oude bruggen, bronnen, watervalletjes, de Vikos kloof en een overweldigende natuur.  

 

Gliki, landinwaarts vanuit Parga ligt aan de oorsprong van de Acharon rivier. Je kampeert hier aan de oever van de rivier, die hier ontpringt uit vele bronnen. Je kan hier meedoen met een riviersafari, raften, paardrijden, wandelen en genieten van de omgeving.

 

As I sit looking out at Auckland’s driving rain I am thankful that I can cast my mind back to our recent Ionian sailing holiday.

Our first challenge having booked the flights was to find a small affordable boat for three. This was no easy task but we were thrilled to finally locate the Aloa 27 from Ionian Sailing Adventure. Inside the boat had an endless amount of space for its small length and we found some excellent features such as a pull out chart table and bathroom sink.

With a large separate forepeak there was plenty off room for us to spread out and for Joshua our four year old to play whilst sailing.

My husband Phil was fortunate to get six weeks leave of which four we would spend aboard. For me it was a return back to the Ionian after twenty years and for him and Joshua a chance to experience boating in the Mediterranean for the fist time.

There’s something wonderful about unpacking your bags at the beginning of four weeks and knowing that’s it till the end of the holiday.

We decided first off to do a circuit of Corfu starting by heading North to the Diapondia Islands. We were advised this area could be a bit exposed and we were certainly shown a good dose of the mistral wind. Having said that Erikousa Island was not a bad place to be storm bound with its crystal waters and laid back atmosphere.

Heading south down the west coast of Corfu we encountered a pretty decent following sea. The boat coped well with the conditions and the roller furling headsail was always good security if the wind got up.

It was nice to reach the comfort of Lakka on Paxos and head ashore to restore our land legs. Nothing quite beats the whole experience of sitting in a taverna and watching the world go by. For Joshua it was a chance to mix with the local Greek children in the square although he was a bit put out they couldn’t speak English.

From Paxos we sailed south down the coast to head through the Levkas canal. I thoroughly recommend you have charts and cruising guide ready before going through. We were lucky to have three boats ahead so it was a case of follow the leader.

It was good to get to the more sheltered waters of the Southern Ionian and I was pleased to see after twenty years that the sleepy villages of Meganisi were still much the same.

On arrival at Porto Spiglia Joshua was first to put on mask and snorkel and grab his fishing net. With the boat being right outside the taverna it was a great chance for Phil and I to enjoy a cold beer while he swam at our feet.

Joshua was much more the focus for the Greeks than us and seemed quite accommodating to the numerous cheek squeezing and hugs from elderly Greek ladies.

From Meganisi we sailed across to Ithaki and Fiskardo. Both these Islands rise majestically out of the sea and the gentle Mediterranean breeze took us into the port of Kioni. Here boats line up outside a string of tavernas. At night there is a delicious smell of grilled food while the Bouzouki plays quietly in the background.

A huge advantage on the Aloa was our ability to squeeze into small spaces and arriving in Kioni this proved a godsend.

Onto Fiskardo on Kefallonia and we were greeted by a line of boats waiting to anchor off the quay. Again our shallow draught enabled us to squeeze into a sheltered corner of the bay outside a picturesque taverna.

At night after settling Joshua we sat in the cockpit and enjoyed a glass of local wine as we watched locals stroll along the quay.

From Fiskardo we returned north back through the canal and into the port of Preveza.

From what seems like miles out marker buoys greet you signaling the entrance. As we tied up Joshua spotted a fisherman just off the bow. Sitting himself down he was transfixed by the flow of fish being landed on the quay. There was a hearty cheer each time a catch was made.

We finished our four weeks in the sleepy fishing village of Petriti. This is a wonderful place to watch the local life unfold. Fisherman sit on the quay buried in yards of net and repair the myriad of holes that the fish have made.

Here Joshua befriended a local boy and as we were traveling home in a few days left him his lilo and fishing net. We hoped he got as much fun out of these as Joshua.

We all felt a bit melancholy about our impending return home. This had certainly been a holiday that we would talk about for days to come.    

We were unsure how easy it would be traveling with our four year old but the ease of sailing in the Greece plus the great design of the Aloa made it a truly enjoyable experience for all three of us.

 

 

 

Na een drukke warme gezellige zomer even gauw een welblogje. Ik weet het, iedereen zit er op te wachten. De afgelopen week was ik eerst moe en toen druk met allerlei klusjes, en als ik deze week niet een weekje ga vissen komt het er helemaal niet meer van, dus even een gauw weblogje, met een link naar fotoboeken van ISA gezinsflottieljezeilers van de afgelopen weken. En nog een link met mooie foto's van de Sunny Girl eind mei.

   

We hebben het allemaal geweldig gehad met elkaar. Genoten van de mooie baaien en haventjes, de gezelligheid van de groep, het lekkere eten in de tavernes, de heerlijke zeilwind die we over het algemeen hadden, en de verkoeling van de zee. Want het is warm geweest deze zomer. Heel warm.

   

Bij de 3e gezinsflottielje was ik eningszinds mijn stem kwijt, maar desondanks kwamen de adviezen bij het aanleggen toch wel door. Ik denk dat veel mensen heel veel geleerd hebben de afgelopen zomer. Bijvoorbeeld hoe je een redelijk grote boot toch nog in een klein gaatje in een volle haven kan proppen. En vooral hoe je alles wat je geleerd hebt moet vergeten en oplossingen pas moet bedenken als het probleem zich voordoet  

   

Elke groep opnieuw had z'n eigen byzondere sfeer. Met de kinderen onderling, maar ook met de ouders klikte het. Iedereen had lol en ook en af en toe een goed gesprek. Het vlaggenspel was weer spannend, BBQ's gezellig en lekker, verjaardagen feest, kortom voor velen weer de vakantie van hun leven!

 

 

 

 

 Hieronder wat foto's van de afgelopen 2 weken. Met dank aan Huib.

 

 

 Mourtos- Sivota, met Georges Family Restaurant.  

 

 

 Wie heeft er wel eens een inktvis gezien? Dat was een hele happening voor de kids. Na het kijken wilde ook iedereen hem eventjes aanraken, met het nodige gegil en gegriebel zijn er uiteindelijk weer de nodige grenzen verlegd    

 

 

 Ten anker in een mooie baai achter Mourtos hadden we een bbq.

 

 

 

 

 Met kampvuur natuurlijk.

 

 

 In Sayiadha weer uitgebreide keuze uit dagverse visjes en garnalen  

 

 

 Wat een smulfestijn  

 

 

 Ons aller Fleur, het zonnetje van de flottielje.

 

 

Dolfijnen voor de boeg van de Tara bij Lefkimmi

 

 

 Gezellige drukte in Gaios

 

 

 En helder blauwe baaien, helemaal voor jou alleen bij Anti Paxos

 

 Lekker zeilen met de Annabel

 

en genieten van de kleurenpracht van de ondergaande zon  

 

 www.ionian-sailing.com  

 

Op initiatief van de Universiteit van Southampton begon het eerste flottielje dit jaar met Pasen. Voor een interessante per persoon prijs kwam een enthousiaste groep jongeren zeilen met de Aloa 27E

Na de studentenpaasreis is het seizoen weer begonnen. Met een leuk groepje van 5 boten varen we deze week tussen Paxos en Corfu. Het weer is variabel, van stevige zeilwind met flinke golven onder de kust van Paxos tot een dag helemaal geen wind. Je blijft je plan aanpassen aan de elementen.

Na de onstuimige overtocht van Lakka naar Mourtos besloten we een dag rust (vrij zeilen) te houden en achter in de middag te gaan BBQ'en op het strand. Wat een feest, heerlijk vers lokaal vlees geroosterd en de dag afgesloten met een groot kampvuur.

Gisteravond dagverse visjes gegeten bij Aleko en vanmorgen de berg opgewandeld naar het oude Sayiadha. Met mijn nieuwe telefoon heb ik mooie fotootjes gemaakt van de bloemetjes die zoal bloeien in deze tijd van het jaar.

 

 

 

 

 

De oversteek van Paxos naar Parga is altijd een leuke tocht. Soms zien we dolfijnen, en vaak hebben we halve wind, die in de middag lekker doorblaast. De haven van Parga is goed beschut voor NW wind. Je ligt er een stukje van de stad af, afgemeerd aan het strand.

 

 

 

Het strand is erg leuk voor de kinderen. Hier komt Emmi's (11 jaar) verhaal:

 

Als we in Parga zijn gaan we vaak pannekoeken bakken. We nemen gasstelletjes en gasflessen mee, die we op een muurtje op het strand zetten. De kinderen maken beslag. Iedereen moet iets maken, bijvoorbeeld sla, fruitsalade, aardappelsalade, sardientjes schoonmaken enz. Iedereen is druk bezig.

 

 

 

De kinderen bakken de pannekoeken, en de ouders eten ze op  

 

 

 

De kinderen zoeken ook stenen en hout voor de bbq, die later kampvuur wordt.

 

 

 

Als het dan donker wordt zingen we kampliedjes en soms weet een vader een spannend spookverhaal  

 

 

 

Soms blijven we er 2 dagen, en dan gaan we de volgende dag met de taxiboot naar de stad.

 

 

 

Het stadje Parga is meestal heel druk, maar ook wel heel leuk want je kan daar winkelen en we gaan meestal met het treintje naar het kasteel van Ali Pasja.   Het ligt op een bergtop waar je heel mooi uitzicht hebt. Je mag er vrij rondlopen en kan door alle gangen zwerven. Ook zit er altijd een oud vrouwtje die kruiden verkoopt, en lekkere vruchtjes.